Ergernis


Ik heb me afgelopen weekend kapot geërgerd. Ik had een heerlijk weekend, daar niet van. Lekker weg met de caravan, kamperen op een prachtige natuurcamping met alle rust en ruimte met gelijkgestemde mensen. Op ‘ons’ veldje stond een oma met haar 2 kleinkinderen, een jongen en een meisje. Het was echt een verwenweekendje van oma voor haar kleinkinderen en ze verheugden zich er allemaal duidelijk op. Wel was al heel gauw duidelijk dat de jongen een eigen gebruiksaanwijzing had. Hij had uitdrukkelijke ideeën over hoe dingen moesten gaan, hij voelde zich gauw achtergesteld, hij eiste veel aandacht van oma, hij verhief gauw zijn stem als het hem niet zinde. Kortom, hij was nadrukkelijk aanwezig.

Aan hem heb ik me niet geërgerd. Oma gaf al aan dat hij gauw overprikkeld was, dat hij alles wat er gebeurde in zich opzoog. Ik ging er van uit dat hij zijn uiterste best deed te begrijpen wat er van hem verwacht werd, want hij was graag bij oma. Dit was zijn verwenweekend. Iedereen had medelijden met oma, dat het nooit eens even makkelijk ging met deze kleinzoon. Maar oma had er geen last van. Ze was wel moe, maar hield ook van dit joch. Ze wist dat ze duidelijk moest zijn, maar wilde hem ook zo graag verwennen, dat de duidelijkheid wel eens te wensen over liet en hij pakte alle ruimte die hij kreeg. Ik gaf hem stiekem groot gelijk.

Nee, waar ik me aan ergerde waren alle volwassenen er omheen die er iets van vonden. Die telkens weer breed uitmaten tegen elkaar dat het zo’n etterbakje was, dat hij met niemand rekening hield, dat hij geen manieren had, dat hij het er om deed. Nee, zijn zusje, dat was pas een schatje, daar had je geen kind aan!

Jammer, denk ik dan. Jammer dat je zo veel energie steekt in je ergeren aan een kind dat zijn uiterste best doet zich goed te gedragen, maar het net niet lukt zich aan onze normen aan te passen. Wat zou het een boel energie en ergernis schelen als wij en/of onze omgeving niet iedereen langs de meetlat legden en wat vaker konden denken: “Hij doet het zo goed als hij kan. Als hij het beter kon, dan deed hij dat wel!”

Lizette Rosenboom

Comments & Responses

2 Responses so far.

  1. Daniëlle says:

    Wat een herkenbaar en goed beschreven verhaal! Ik ben het zo eens met je en hoop samen met jou en vele anderen dat ”normale” mensen zich eens zouden kunnen realiseren en/of ervaren hoe iemand met een beperking zo enorm zijn best doet. Wij ”normale” mensen kunnen heel veel leren van het enorme doorzettingsvermogen en de constante strijd tegen het onbegrip (vaak ook uit onwetendheid) wat er nog steeds is bij vele mensen en in de media heerst. Als wij ook steeds zo ons best blijven doen in elke keer weer opnieuw te proberen dingen te leren en aan te passen net zoals mensen met autisme zou de wereld er denk ik een stuk vriendelijker uitzien. We kunnen heel veel waardevolle dingen leren van mensen met autisme, over autisme, over onszelf en over hoe mooi het is als er daadwerkelijk contact is met elkaar en we weten waar het om draait! Liefde en aandacht voor elkaar, geloof en vertrouwen in en op elkaar en de hoop op een toekomst waarin mensen met autisme (en andere beperkingen) worden gezien, gehoord, geholpen waar nodig en vooral gerespecteerd! Een ieder met een beperking van welke soort ook verdient dit!

  2. anita/lizette says:

    Hoi Daniëlle, dank je voor je uitgebreide reactie! Het is een wat late reactie van onze kant, maar vlak voor en in de vakantie waren we niet zo alert…
    Gelukkig heb ik deze vakantie ook weer mooie voorbeelden gezien van hoe het ook kan, met aandacht voor elkaars verschillen kijken wat er wel mogelijk is.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

*